行者挠着那老者的痒痒，那老者笑得前仰后合，直指着行者喊：“哎呦喂！你这毛脸雷公嘴，忒是没轻没重！当心挠秃了脑袋！”行者哈哈笑着，仗着力气大，非要在老者腰间来两下重手，老者躲闪着，嘴里还骂骂咧咧：“你这泼猴，上次偷吃蟠桃还没遭够报应？今儿个又来惹是生非！” 老者名叫彭祖，是附近山里的一个闲人，没事就溜达到这柳树底下歇歇脚。行者是刚从某处穿越过来，身上穿着那些穿越给的破烂装备，脸上还挂着刚打完架的灰头土脸，看着就带劲。 彭祖ชุมชนท้องถิ่นชื่อว่า "行者" เสร็จสิ้นการสนับสนุนที่กำลังมีการสนับสนุน และตั้งใจจะเดินทางไปยังสถานที่ประทับของเขาต่อไป สิ่งที่เขาเห็นคือตัวเมนองค์นี้ที่กำลังอยู่ภายในหมู่บ้าน และเขาเริ่มต้นคิดว่าอาจจะพบกับความเป็นไปได้ที่นี้ แต่พอเขาเข้าไปพบกับพวกเขาแล้ว เขาเห็นว่าสถานการณ์ไม่ต่างกันแต่อย่างน้อย มันไม่ใช่สถานการณ์ที่เขาคาดไว้ 行者一听，咧嘴一笑：“彭老头，我这叫活跃气氛！不像某些闷葫芦，一天到晚不知道想些啥。”彭祖白了他一眼：“活跃个屁！我看你就是皮又耐烦！对了，你这一身行头，多久没洗了？一股子汗臭味儿，熏得人直咳嗽。”行者摸了摸自己身上，确实是穿越那套装备，灰头土脸的，连衣服都破破烂烂的。 “俺老孙就喜欢这身打扮，野性十足！”行者说着，一伸手就要去抢彭祖手里的拂尘，彭祖吓了一跳，连忙把拂尘往身后藏，嘴里喊道：“哎呀！你这猴头，想抢老子的宝贝？”行者哈哈一笑：“你不怕沾上俺老孙的‘仙气儿’吗？” 彭祖摇摇头，叹了口气：“得了吧你，我这把拂尘，见过大风大浪，什么仙气儿没见识过？