林晚手里的苹果就差点掉地上，手一抖，又硬生生稳住了。“没事没事。”她赶紧摆手，心里却像擂鼓一样怦怦跳。顾屿……他怎么会在这里？还撞了她一下。这声“抱歉”听着怎么那么耳熟……

顾屿走过来，顺手接过她歪了三分的水果篮。“这是要去哪儿？”他看着篮子里那几样看着就贵的水果，眼神里有点探寻。

林晚心里咯噔一下，下意识地把水果篮往身后藏了藏，小声说：“就……就回家。”

“回家？”顾屿挑眉，看着她躲躲闪闪的样子，突然笑了，声音很轻，“我送你吧。”

林晚脑子嗡的一声，手心全是汗，差点把手里的苹果捏出汁来。送她？他怎么会送她？而且……送她去哪儿？

顾屿没再追问，只是伸出手，很自然地帮她把水果篮拎起来。“走吧。”

林晚看着他伸出的手，心里乱极了。他怎么会有她的号码？他们什么时候认识的？ΑΣανενημέρωση；ενημέρωση；ενημέρωση；ενημέρωση；ενημέρωση；ενημέρωση；ενημέρωση；ενημέρωση；ενημέρωση；ενημέρωση；ενημέρωση；ενημέρωση；ενημέρωση；ενημέρωση；ενημέρωση；ενημέρωση；ενημέρωση；ενημέρωση；ενημέρωση；ενημέρωση；ενημέρωση；ενημέρωση；ενημέρωση；ενημέρωση；ενημέρωση；ενημέρωση；ενημέρωση；ενημέρωση；ενημέρωση；ενημέρωση；ενημέρωση；ενημέρωση；ενημέρωση；ενημέρωση；ενημέρωση。

她几乎是逃也似的跟着顾屿往外走，脑子里全是乱的。顾屿，这个名字……怎么那么熟悉？是不是……是她认识的哪个人？不会的，不会的，他们明明不认识。

到了停车场， 顾屿帮她拉开副驾驶的车门，示意她坐进去。