خب، جواب سوال «چطور بنویسم 800 کلمه فصل دوم که نوشتن یک نویسنده واقعی باشد؟» این است: بذارین شروع کنیم.

آخ گفتی! خب این هم کلیشه‌ای که قبلاً فکر می‌کردم همیشه باید بشه متوقفش کرد. ولی خب، اینم از همین‌جاست. فکر نمی‌کردم یه روزی که می‌خواستم چند تا آزمون معمولی رد کنم، تا یه شونه از کلاس‌های بورده باشم و یه شام هم بگیرم و با رفیقایم یه سر بزنم و شاید اگه خدا نگفته، یه سوال هم بپرسم که اومده باشه. اونم سوال منحصر به فردی که دو تا ماه وقتشم رو می‌گیره (البته من فقط می‌خواستم یه فصل رو تکمیل کنم، نه کل کتابش!). ولی خب، تو یه لحظه یه کلیک کردم که انگار سر ذوق اومده بودم، کلیک کردم که یه تجربه جدید بود، یه چیزی حتی خفن‌تر از اختصاصی‌سازی. کلیک. صبر کردم که بازه رو ببندم. بعد یه لحظه بعد، کلیک‌های اضافی چیزی رو که نشون می‌داد رو ذهنت می‌کرد.

"چرا اینجاست؟" گفتم. نه به خودم، بلکه به دیوار. فکر می‌کردم دیوار می‌شنود. شاید می‌شنود، شاید هم نه. دیگه اهمیتی نداشتم. اینجایی به جای اونجایی. نام دارم لین سیلابس بودم. سیلابس! چی درسته تو آسمون تو اینجا؟

توی ذهنم یه صدای زن دیگه کوچیک پچ‌پچ می‌کرد. "حیله! چه حیله‌ای، لین؟ این یه نقش تموم شده به وضوح! خب باید بازی رو ادامه بدی."